ანტიმონოპოლიური კანონმდებლობა და რეგულაციები მიზნად ისახავს ეფექტური კონკურენციის ხელშეწყობასა და ისეთი ბიზნესპრაქტიკის პრევენციას, რომელიც ხელს უშლის ან ზღუდავს კონკურენციას. ანტიმონოპოლიურ სამართალში სტრუქტურული პრეზუმფცია ეყრდნობა ზოგად კონცეფციას, რომ ბაზრის გარკვეული სტრუქტურა — კერძოდ, მაღალი საბაზრო წილები და კონცენტრაციის მაღალი დონე — დიდწილად აზიანებს კონკურენტულ გარემოსა და მომხმარებელთა ინტერესებს (არამართლზომიერების პრეზუმფცია). მას შემდეგ, რაც სტრუქტურული პრეზუმფციით დგინდება ანტიკონკურენციული ეფექტის არსებობა, სამართალწარმოების პროცესი უფრო ავტომატიზებული ხდება, ხოლო მტკიცების ტვირთი ბაზრის მონაწილეებზე გადადის.