კომისიის შეტყობინება განმარტავს, თუ რა პირობებში შეიძლება ჩაითვალოს შეთანხმების ან პრაქტიკის გავლენა საერთო ბაზარზე კონკურენციაზე არაარსებითად (უმნიშვნელოდ), კერძოდ, მაშინ, როდესაც მონაწილე საწარმოთა ჯამური საბაზრო წილი გარკვეულ ზღურბლებს ქვემოთ რჩება. გარდა ამისა, მიჩნეულია, რომ მცირე და საშუალო საწარმოებს შორის შეთანხმებებს იშვიათად შეუძლია მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინოს წევრ სახელმწიფოებს შორის ვაჭრობაზე ან საერთო ბაზარზე კონკურენციაზე; ისინი ნებისმიერ შემთხვევაში, როგორც წესი, არ წარმოადგენენ თანამეგობრობის იმ დონის ინტერესს, რომ ჩარევა გამართლდეს. მოკლედ რომ ვთქვათ, შეთანხმებები ან პრაქტიკა, რომლებიც ექცევა „კონკურენციის უმნიშვნელოდ შემზღუდველი შეთანხმებების შესახებ შეტყობინების“ (de minimis notice) მოქმედების სფეროში, მიიჩნევა თანამეგობრობისთვის მცირე მნიშვნელობის მქონედ და კომისია მათ ევროკავშირის კონკურენციის სამართლის შესაბამისად არ განიხილავს. თუმცა, გარკვეული შემთხვევები შეიძლება შესწავლილ იქნას კონკურენციის ეროვნული ორგანოების მიერ. © ევროკომისია
1969 წელს, საქმეზე Völk v Vervaeke, მართლმსაჯულების სასამართლომ დაადგინა, რომ საწარმოებს შორის შეთანხმება, მიუხედავად იმისა, რომ მას შესაძლოა გავლენა მოეხდინა წევრ სახელმწიფოებს შორის ვაჭრობაზე, სცილდება TFEU-ს 101-ე მუხლის (მაშინდელი EC ხელშეკრულების 85-ე მუხლი) მოქმედების სფეროს, „თუკი ბაზარზე შესაბამისი პირების სუსტი პოზიციის გათვალისწინებით, მას მხოლოდ უმნიშვნელო გავლენა აქვს ბაზრებზე“ (პუნქტები 5/7).
1970-იანი წლებიდან ევროკომისია აქვეყნებს შეტყობინებებს, სადაც მითითებულია ის პირობები, რომელთა არსებობისას იგი მიიჩნევს, რომ კონკურენციაზე გავლენა არ არის შესამჩნევი. ეს პირობები უკავშირდება საბაზრო წილებსა და ბრუნვის ზღვრებს, რომლებიც დროთა განმავლობაში იცვლებოდა.
მნიშვნელოვანი ევოლუცია განიცადა უმნიშვნელოდ შემზღუდველი შეტყობინების მოქმედების სფერომ. 2014 წლამდე ეს შეტყობინება ვრცელდებოდა როგორც „მიზნით“, ისე „შედეგით“ შემზღუდველ შეთანხმებებზე. თავად Völk v Vervaeke-ს საქმე, რომელიც საფუძვლად დაედო კომისიის მიერ შეტყობინების გამოქვეყნებას, სწორედ მიზნით შემზღუდველ შეთანხმებას ეხებოდა (ვერტიკალური შეთანხმება, რომელიც აბსოლუტურ ტერიტორიულ დაცვას უზრუნველყოფდა).თუმცა, 2012 წლის Expedia-ს გადაწყვეტილებაში, მართლმსაჯულების სასამართლომ დაადგინა, რომ „შეთანხმება, რომელმაც შესაძლოა გავლენა მოახდინოს წევრ სახელმწიფოებს შორის ვაჭრობაზე და რომელსაც აქვს კონკურენციის საწინააღმდეგო მიზანი, თავისი ბუნებით და ნებისმიერი კონკრეტული ეფექტისგან დამოუკიდებლად, წარმოადგენს კონკურენციის მნიშვნელოვან შეზღუდვას“ (პუნქტი 37). ამ გადაწყვეტილების კვალდაკვალ, 2014 წელს ევროკომისიამ გამოაქვეყნა ახალი De Minimis Notice (უმნიშვნელოდ შემზღუდველი შეთანხმებების შესახებ შეტყობინება), რომელიც დღემდე ძალაშია. მას თან ერთვის სამუშაო დოკუმენტი, რომელიც წარმოადგენს სახელმძღვანელოს „მიზნით“ შეზღუდვების შესახებ, რათა განისაზღვროს, თუ რომელი შეთანხმებები ვერ ისარგებლებენ De Minimis პრინციპით.
მოქმედი შეტყობინების თანახმად, კომისია მიიჩნევს, რომ შეთანხმებები, გადაწყვეტილებები ან შეთანხმებული პრაქტიკა, „რომელმაც შეიძლება გავლენა მოახდინოს წევრ სახელმწიფოებს შორის ვაჭრობაზე და გამოიწვიოს შიდა ბაზარზე კონკურენციის აღკვეთა, შეზღუდვა ან დარღვევა, მნიშვნელოვნად არ ზღუდავს კონკურენციას ხელშეკრულების 101(1) მუხლის მნიშვნელობით: (ა) თუ ხელშეკრულების მხარეთა ჯამური საბაზრო წილი არ აღემატება 10%-ს ნებისმიერ შესაბამის ბაზარზე, რომელზეც შეთანხმება ახდენს გავლენას, როდესაც შეთანხმება დადებულია ეკონომიკურ აგენტებს შორის, რომლებიც არიან ფაქტობრივი ან პოტენციური კონკურენტები რომელიმე ამ ბაზარზე (ჰორიზონტალური შეთანხმებები); ან (ბ) თუ ხელშეკრულების თითოეული მხარის საბაზრო წილი არ აღემატება 15%-ს ნებისმიერ შესაბამის ბაზარზე, რომელზეც შეთანხმება ახდენს გავლენას, როდესაც შეთანხმება დადებულია ეკონომიკურ აგენტებს შორის, რომლებიც არ არიან ფაქტობრივი ან პოტენციური კონკურენტები რომელიმე ამ ბაზარზე (ვერტიკალური შეთანხმებები). იმ შემთხვევაში, თუ რთულია დადგენა, შეთანხმება კონკურენტებს შორის არის დადებული თუ არაკონკურენტებს შორის, გამოიყენება 10%-იანი ბარიერი.
თუ კონკურენცია იზღუდება მსგავსი ვერტიკალური შეთანხმებების პარალელური ქსელების კუმულაციური ეფექტით, საბაზრო წილის ზღვარი მცირდება 5%-მდე, როგორც ჰორიზონტალური, ისე ვერტიკალური შეთანხმებებისთვის. თუმცა, ცალკეული მომწოდებლები ან დისტრიბუტორები, რომელთა საბაზრო წილი არ აღემატება 5%-ს, ზოგადად არ მიიჩნევიან კუმულაციური ჩაკეტვის ეფექტის მნიშვნელოვან მონაწილეებად. გარდა ამისა, ბაზრის ჩაკეტვის კუმულაციური ეფექტი ნაკლებად სავარაუდოა, თუ შესაბამისი ბაზრის 30%-ზე ნაკლებს ფარავს მსგავსი ეფექტის მქონე პარალელური შეთანხმებები (ქსელები). თუ De Minimis შეტყობინებაში მითითებული ზღვრები არ არის გადალახული, კომისია არ დაიწყებს მოკვლევას. იმ შემთხვევაშიც კი, თუ კომისიამ დაიწყო სამართალწარმოება, მაგრამ კომპანიებს შეუძლიათ დაასაბუთონ, რომ მათ კეთილსინდისიერად მიიჩნიეს, რომ შესაბამისი ზღვრები არ გადაულახავთ, კომისია მათ ჯარიმას არ დააკისრებს. De Minimis შეტყობინებით გათვალისწინებული შეღავათები აღარ გამოიყენება, თუ ხელშეკრულების მხარეთა საბაზრო წილები ზედიზედ ორი კალენდარული წლის განმავლობაში 2 პროცენტული პუნქტით გადააჭარბებს დადგენილ ზღვრებს (5%, 10% ან 15%).
ის ფაქტი, რომ საბაზრო წილის ზღვრების გადაჭარბების გამო De Minimis შეღავათი აღარ მოქმედებს, არ ნიშნავს, რომ მოცემული შეთანხმება, გადაწყვეტილება ან შეთანხმებული პრაქტიკა ავტომატურად ახდენს მნიშვნელოვან (შესამჩნევ) გავლენას კონკურენციაზე (იხ. Bagnasco, პუნქტები 34–35; Whish and Bailey, 146). თითოეული შემთხვევა უნდა იქნას შესწავლილი საქმის კონკრეტული გარემოებების გათვალისწინებით. მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ კონკურენციის შეზღუდვის შესამჩნევობა ყოველთვის არ არის პირდაპირ კავშირში საბაზრო ძალაუფლებასთან, რომელიც მხოლოდ საბაზრო წილის მაჩვენებლით (ინდიკატორით) განისაზღვრება.
