Non bis in idem-ის პრინციპი განმტკიცებულია ევროკავშირის ძირითად უფლებათა ქარტიის 50-ე მუხლში: „არავინ შეიძლება დაექვემდებაროს სისხლისსამართლებრივ დევნას ან დასჯას იმ დანაშაულისთვის, რომლისთვისაც იგი ევროკავშირის ფარგლებში კანონის შესაბამისად უკვე საბოლოოდ იქნა გამართლებული ან მსჯავრდებული“.

კონკურენციის სამართლის სფეროზე მისადაგებისას, ევროპის მართლმსაჯულების სასამართლომ განაცხადა, რომ „აღნიშნული პრინციპი გამორიცხავს საწარმოს პასუხისმგებლობის ხელახლა დაკისრებას ან მის წინააღმდეგ წარმოების ხელახლა დაწყებას იმ კონკურენციის შემზღუდველი ქცევის საფუძველზე, რომლისთვისაც მას უკვე დაეკისრა სანქცია ან ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ ადრინდელი გადაწყვეტილებით, რომელიც აღარ ექვემდებარება გასაჩივრებას“ (ევროპის მართლმსაჯულების სასამართლო, 2012 წლის 14 თებერვალი, საქმე Toshiba Corporation, C-17/10, პარაგრაფი 94). © ევროკავშირი

როგორც ვხედავთ, ამ პრინციპს ორი განზომილება აქვს. ერთი მხრივ, გამოიყოფა ე.წ. მატერიალური (არსებითი) ასპექტი - ერთი და იმავე ქმედებისთვის პირის ორჯერ დასჯის აკრძალვა. მეორე მხრივ, არსებობს პროცედურული ასპექტი, რომელიც მიზნად ისახავს თავიდან აიცილოს ერთი და იმავე ფაქტების გამო პირის წინააღმდეგ რამდენიმე პარალელური წარმოების წარმოება.

კონკურენციის სამართალში ეს პრინციპი გამოიყენება მაშინ, როდესაც ადგილი აქვს სისხლისსამართლებრივი და ადმინისტრაციული დევნის თანაარსებობას (მაგალითად, კარტელურ საქმეებში). ფაქტობრივად, კონკურენციის საწინააღმდეგო ქმედებების გამოძიებასა და დასჯაზე პასუხისმგებელი ორგანოების უმეტესობა ადმინისტრაციული უწყებაა და არა სისხლის სამართლის პროკურატურა ან სასამართლო, გარდა იმ კარტელური შემთხვევებისა, სადაც ამ ორ ინსტიტუტს შორის გარკვეული კვეთა არსებობს. პრობლემა იმაში მდგომარეობს, რომ ადმინისტრაციულ და სისხლის სამართლის ორგანოებს შეუძლიათ ერთდროულად აწარმოონ დევნა, გამოძიება და საბოლოოდ მიიღონ გადაწყვეტილება ერთი და იმავე ფაქტებისა თუ პირების მიმართ. ამიტომ, ადმინისტრაციული სამართალწარმოების ფარგლებში პასუხისმგებლობის დაკისრებისას უნდა იქნას გამოყენებული სისხლის სამართლის ფუნდამენტური პრინციპები, მათ შორის - ne bis in idem.

მიუხედავად ამისა, ძალზე იშვიათია შემთხვევები, როდესაც ამ პრინციპის საფუძველზე სისხლისსამართლებრივი დევნა უკანონოდ მიიჩნევა. ეს დილემა, როგორც წესი, ორი გზით გვარდება. პირველი მიდგომა პრაქტიკულია: უმეტეს კარტელურ საქმეში პასუხისგებაში მიცემული სუბიექტები ადმინისტრაციულ და სისხლის სამართლის პროცედურებში ერთმანეთისგან განსხვავდებიან. შესაბამისად, არ სრულდება პირობა, რომელსაც „სუბიექტთა იდენტურობა“ ეწოდება და რაც აუცილებელია ne bis in idem პრინციპის გამოსაყენებლად. მართლაც, როგორც წესი, კონკურენციის ორგანო აჯარიმებს იურიდიულ პირს (საწარმოს), ხოლო კარტელში ჩართულ ხელმძღვანელ პირებს ან წარმომადგენლებს ბრალს სისხლის სამართლის წესით პროკურატურა უყენებს. მეორე მიდგომა ეყრდნობა პრინციპს, რომლის მიხედვითაც ერთი და იმავე ფაქტისთვის სხვადასხვა სახის პასუხისმგებლობა შეიძლება თანაარსებობდეს, თუ ეს პასუხისმგებლობა სხვადასხვა მიზანს ან დაცულ სამართლებრივ ინტერესს ემსახურება. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, თუ დასჯის სამართლებრივი საფუძველი განსხვავებულია, ne bis in idem პრინციპის დარღვევა არ იკვეთება. თუმცა, კარტელების დევნისას ეს მიჯნა ყოველთვის მკაფიო არ არის.