პერიოდული საურავი არის ფულადი სანქცია, რომელიც მიზნად ისახავს მეწარმე სუბიექტის სტიმულირებას, რათა მან დროულად შეასრულოს დაკისრებული ვალდებულება. გლაისი პერიოდულ საჯარიმო გადახდებს მიჯნავს ჩვეულებრივი ჯარიმებისგან: ეს უკანასკნელი გამოიყენება წარსულში ჩადენილი დარღვევის დასასჯელად, ხოლო პერიოდული გადახდა მიზნად ისახავს განგრძობადი დარღვევის აღკვეთას და ვალდებულების იძულებით შესრულებას. შესასრულებელი ვალდებულება შეიძლება იყოს როგორც მატერიალურ-სამართლებრივი (მაგ. დარღვევის შეწყვეტა), ისე პროცედურული (მაგ. ინფორმაციის მიწოდება ან შემოწმებაზე/ინსპექტირებაზე დათანხმება). დღიური თანხა ფიქსირდება და ირიცხება ყოველი იმ დღისთვის, როდესაც საწარმო არ ასრულებს გადაწყვეტილებას. საბოლოო ჯამური თანხა წარმოადგენს დღიური განაკვეთისა და შეუსრულებლობის დღეების ნამრავლს. პერიოდული საჯარიმო გადახდა დამოუკიდებელია ნებისმიერი სხვა ჯარიმისგან, რომელიც შესაძლოა დაწესდეს იმავე გადაწყვეტილებით. ინსტიტუციური განმარტება - ჩანაწერი არ არის.
№1/2003 რეგულაციის 24-ე მუხლი (რომელმაც ჩაანაცვლა №17 რეგულაციის მე-16 მუხლი) და (EU) 2019/1 დირექტივის (ე.წ. ECN+ დირექტივა) მე-16 მუხლი, შესაბამისად, უფლებას აძლევს ევროკომისიასა და წევრი ქვეყნების კონკურენციის ორგანოებს, დააწესონ პერიოდული საურავი გადაწყვეტილებების აღსრულების უზრუნველსაყოფად. აღნიშნული სანქცია შეიძლება გამოყენებულ იქნეს შემდეგი გადაწყვეტილებების შესასრულებლად: დარღვევის შეწყვეტის შესახებ; დროებითი ღონისძიებების გატარების შესახებ; პირობითი ვალდებულებების მიღების შესახებ; სრული და სწორი ინფორმაციის მიწოდების შესახებ; ადგილზე შემოწმებაზე (ინსპექტირებაზე) დათანხმების შესახებ. ისტორიულად, მაქსიმალური დღიური ჯარიმა 1000 აშშ დოლარს შეადგენდა, თუმცა დროთა განმავლობაში ეს მაჩვენებელი მკვეთრად გაიზარდა. ამჟამად, პერიოდული საჯარიმო გადახდის მაქსიმალური ოდენობა შეიძლება შეადგენდეს საწარმოს წინა ფინანსური წლის საშუალო დღიური მსოფლიო ბრუნვის 5%-ს.
როგორც განმარტებულია კომისიის 2012 წლის მარტის ანტიმონოპოლიური პროცედურების სახელმძღვანელოში, რეგულაციის 24-ე მუხლი ადგენს ორეტაპიან პროცესს. პირველ ეტაპზე ხდება სანქციის დაკისრების მუქარა (იხილეთ, მაგალითად, კომისიის 2007 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილება საქმეებზე Comp/34.579, Comp/36.518 და Comp/38.580 MasterCard, პარაგრაფი 774). მეორე ეტაპზე ხდება უშუალოდ სანქციის დაკისრება. ჩვეულებრივ, სანქციის დაკისრების მხოლოდ მუქარაც კი საკმარისია გადაწყვეტილების შესრულების უზრუნველსაყოფად. შესაბამისად, პროცესის მეორე ეტაპზე გადასვლა და მუქარის ქვეშ არსებული სანქციის რეალურად დაკისრების შესახებ გადაწყვეტილების მიღება იშვიათია. ეს პირველად მოხდა Microsoft-ის საქმეში, როდესაც კომისია დაიმუქრა პერიოდული საჯარიმო გადასახადის დაკისრებით 1.5 მილიონი ევროს ოდენობით ყოველი იმ დღისთვის, როდესაც Microsoft არ შეწყვეტდა დარღვევას. დარღვევა გაგრძელდა და 2005 წლის 16 დეკემბრიდან 2006 წლის 20 ივნისამდე პერიოდისთვის განისაზღვრა ჯარიმა 280.5 მილიონი ევროს ოდენობით (IP/06/979: კომისია აკისრებს 280.5 მილიონი ევროს ოდენობის საჯარიმო გადასახადს Microsoft-ს 2004 წლის მარტის გადაწყვეტილების შეუსრულებლობის გაგრძელების გამო, 2006 წლის 12 ივლისი). კომისიამ მიიღო შემდგომი გადაწყვეტილება-მუქარა, რომ თუ Microsoft ვერ შეწყვეტდა დარღვევას, პერიოდული საჯარიმო გადასახადი გაიზრდებოდა დღეში 2 მილიონ ევრომდე, ხოლო შემდგომ გაიზრდებოდა დღეში 3 მილიონ ევრომდე, თუ დარღვევა არ შეწყდებოდა ექვსი თვის განმავლობაში (MEMO/06/430: კონკურენცია: Microsoft-ის მიერ 2004 წლის მარტის გადაწყვეტილების შესრულების მდგომარეობა, 2006 წლის 15 ნოემბერი).
2008 წლის 27 თებერვალს ევროკომისიამ გამოაცხადა, რომ Microsoft-ს დააკისრა 899 მილიონი ევროს ოდენობის საჯარიმო გადასახადი იმ საფუძვლით, რომ Microsoft-ს არ შეესრულებინა დარღვევის შესახებ გადაწყვეტილება 2007 წლის 22 ოქტომბრამდე (IP/08/318, SPEECH/08/105 და MEMO/08/125). აღნიშნული სანქცია გადაისინჯა საერთო სასამართლოს მიერ და შემცირდა 899 მილიონი ევროდან 860 მილიონ ევრომდე (Case T-167/08, Microsoft v Commission, ECLI:EU:T:2012:323).
პერიოდული საურავის გადახდა უფრო ხშირად გამოიყენება ინფორმაციის მოწოდებაზე უარის საპასუხოდ, რათა წახალისდეს ინფორმაციის დროული მიწოდება (იხილეთ Baccarat OJ 1991 L79/16 და კომისიის 2010 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილება საქმეზე COMP/39.523 და 2009 წლის 3 სექტემბრის გადაწყვეტილება საქმეზე Comp/39.523 Slovak Telecom).
რეგულაცია 139/2004-ის (შერწყმის კონტროლის შესახებ) მე-15 მუხლი ევროკომისიას აძლევს უფლებას, დააკისროს პერიოდული საჯარიმო გადასახადები საერთო დღიური მსოფლიო ბრუნვის 5%-მდე ოდენობით, რათა განამტკიცოს შემდეგი გადაწყვეტილებების შესრულება: მე-11(3) მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილება სრული და სწორი ინფორმაციის მოწოდების შესახებ; მე-13(4) მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილება ინსპექტირების დაქვემდებარების შესახებ; მე-6(1)(b), მე-7(3) ან მე-8(2) მუხლებით გათვალისწინებული გადაწყვეტილება ვალდებულების შესრულების შესახებ; და მე-8(4) ან მე-8(5) მუხლებით გათვალისწინებული გადაწყვეტილება ღონისძიების გატარების შესახებ. ეს უფლებამოსილება გამოყენებულ იქნა იმ საწარმოების წინააღმდეგაც, რომლებიც არ არიან შერწყმის ტრანზაქციის მხარეები, ზუსტი ინფორმაციის მიწოდების შეფერხების გამო.
