შეტყობინება არის პროცესი, რომლის ფარგლებშიც წევრი სახელმწიფოები სახელმწიფო დახმარების ღონისძიებებს წარუდგენენ ევროკომისიას შესაფასებლად მათ განხორციელებამდე. სავალდებულოა შეტყობინება ყველა ახალი დახმარების ღონისძიების შესახებ, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც ისინი აკმაყოფილებენ ჯგუფური გამონაკლისის წესებს. კომისია აფასებს შემოთავაზებული დახმარების თავსებადობას შიდა ბაზართან. შეტყობინების პროცესი სრულდება ან ავტორიზაციით (დახმარების თავსებადობის შემთხვევაში), ან აკრძალვით (შეუთავსებლობის შემთხვევაში).

ევროკავშირის სახელმწიფო დახმარების კონტროლი მოითხოვს ყველა ახალი დახმარების ღონისძიების წინასწარ შეტყობინებას (ნოტიფიკაციას) კომისიისთვის. წევრმა სახელმწიფოებმა უნდა დაელოდონ კომისიის გადაწყვეტილებას, სანამ ამ ღონისძიებას ძალაში შეიყვანენ. სავალდებულო შეტყობინებიდან არსებობს რამდენიმე გამონაკლისი, მაგალითად: დახმარება, რომელიც ექცევა ჯგუფური განთავისუფლების რეგულაციის მოქმედების ქვეშ (რაც ავტომატურ თანხმობას აძლევს კომისიის მიერ განსაზღვრული დახმარების ღონისძიებების რიგს); მცირე მოცულობის დახმარება, რომელიც არ აღემატება 200,000 ევროს თითოეულ საწარმოზე ნებისმიერი 3 ფისკალური წლის განმავლობაში (ხოლო საგზაო ტრანსპორტის სექტორში – 100,000 ევროს); ან დახმარება, რომელიც გაიცემა კომისიის მიერ უკვე ავტორიზებული (ნებადართული) დახმარების სქემის ფარგლებში. © ევროკომისია

TFEU-ს 108(3) მუხლი წევრ სახელმწიფოებს ავალდებულებს, აცნობონ კომისიას „დახმარების გაცემის ან შეცვლის ნებისმიერი გეგმის შესახებ“. ამ მოთხოვნის მიზანია, კომისიას მიეცეს შესაძლებლობა, შეაფასოს შემოთავაზებული სახელმწიფო დახმარების ღონისძიების თავსებადობა შიდა ბაზართან.

შეტყობინების ვალდებულებისგან თავისუფლდება: ინდივიდუალური ღონისძიებები, რომლებიც გაცემულია უკვე დამტკიცებული დახმარების სქემების ფარგლებში; ღონისძიებები, რომლებიც არსებობდა წევრი სახელმწიფოს ევროკავშირში გაწევრიანებამდე (არსებული დახმარება); ღონისძიებები, რომლებიც სახელმწიფო დახმარებად იქცა შიდა ბაზრის ევოლუციის შედეგად.

საბჭოს 2015/1589 რეგულაცია (ე.წ. „პროცედურული რეგულაცია“) გაცილებით დეტალურად აწესრიგებს იმ პროცედურას, რომლითაც წევრი სახელმწიფოები კომისიას ატყობინებენ დახმარების ღონისძიებების შესახებ. იგი ასევე განსაზღვრავს მექანიზმებს, თუ როგორ უნდა იმოქმედოს კომისიამ შეტყობინებულ ან არაშეტყობინებულ (უკანონო) დახმარებებთან მიმართებაში.

თუ კომისიას არ აქვს ეჭვი დახმარების თავსებადობასთან დაკავშირებით, იგი გასცემს დახმარების ნებართვას. იმ შემთხვევაში კი, თუ მას უჩნდება „სერიოზული ეჭვი“ თავსებადობის თაობაზე ან აწყდება „სერიოზულ სირთულეებს“ მისი შეფასებისას, მან უნდა დაიწყოს „ოფიციალური საგამოძიებო პროცედურა“.

ოფიციალური საგამოძიებო პროცედურის დაწყების შესახებ გადაწყვეტილება ქვეყნდება ევროკავშირის ოფიციალურ ჟურნალში, რის შემდეგაც ნებისმიერ „დაინტერესებულ მხარეს“ ეძლევა კომენტარის გაკეთების შესაძლებლობა. დაინტერესებული მხარე არის ნებისმიერი პირი ან საწარმო, რომლის ინტერესებზეც შესაძლოა გავლენა იქონიოს დახმარების გაცემამ. ოფიციალური საგამოძიებო პროცედურა შეიძლება დასრულდეს დადებითი გადაწყვეტილებით (დახმარების ავტორიზაციით) ან უარყოფითი გადაწყვეტილებით (დახმარების აკრძალვით). ზოგიერთ შემთხვევაში პროცედურა შესაძლოა დასრულდეს გადაწყვეტილებით „დახმარების არარსებობის შესახებ“, თუ კომისია დაასკვნის, რომ მოცემული ღონისძიება არ აკმაყოფილებს TFEU-ს 107(1) მუხლის ყველა კრიტერიუმს.

შეტყობინების პროცედურა არის ორმხრივი პროცესი კომისიასა და წევრ სახელმწიფოს შორის. პოტენციურ ბენეფიციარებსა და მათ კონკურენტებს არ აქვთ წვდომა საქმის მასალებზე (ფაილზე), თუმცა მათ შეუძლიათ კომისიის გადაწყვეტილება ევროკავშირის საერთო სასამართლოში გაასაჩივრონ.

2015/1589 რეგულაციის თანახმად, კომისია ვალდებულია შეტყობინებული ღონისძიების შეფასება ორი თვის ვადაში დაასრულოს. თუმცა, თუ იგი შესაბამის წევრ სახელმწიფოს განმარტებას ან დამატებით ინფორმაციას სთხოვს, ორთვიანი ვადის ათვლა თავიდან იწყება.

იმისათვის, რომ წევრ სახელმწიფოებს გაუადვილდეთ ისეთი ზომების შეტყობინება, რომლებსაც კომისია შიდა ბაზართან თავსებადად მიიჩნევს, კომისია მათ „წინასწარი შეტყობინების“ ეტაპზე კონტაქტისკენ მოუწოდებს. წინასწარი შეტყობინების ფარგლებში გამართული შეხვედრები არაფორმალური ხასიათისაა; მათზე წევრ სახელმწიფოებს შეუძლიათ გაუმჟღავნონ კომისიას თავიანთი გეგმები და მიიღონ არასავალდებულო რეკომენდაციები დახმარების ზომების კორექტირებასთან დაკავშირებით. ეს ხელს უწყობს დახმარების სწრაფ დამტკიცებას ოფიციალური შეტყობინების წარდგენის შემდეგ. სახელმწიფო დახმარების ღონისძიება, რომელიც ხორციელდება კომისიის წინასწარი შეტყობინების გარეშე ან არ მოქცეულა ჯგუფური გამონაკლისის რეგულაციის ფარგლებში, ავტომატურად მიიჩნევა „უკანონოდ“. ეროვნული სასამართლოები ვალდებულნი არიან, მიიღონ ზომები ასეთი უკანონო დახმარების შეჩერების მიზნით.

თუ კომისია შეიტყობს უკანონოდ განხორციელებული ღონისძიების შესახებ და დაიწყებს მისი შიდა ბაზართან თავსებადობის შეფასებას, იგი არ არის ვალდებული, ეს პროცესი ორთვიან ვადაში დაასრულოს. თუმცა, პრეცედენტული სამართალი მოითხოვს დასკვნის მომზადებას „გონივრულ ვადაში“, მიუხედავად იმისა, რომ ევროკავშირის სასამართლოებს ზუსტი დროითი ჩარჩო არ განუსაზღვრავთ. გონივრული ვადის ხანგრძლივობა საქმის სირთულეზეა დამოკიდებული.

თუ კომისია დაადგენს, რომ უკანონოდ გაცემული დახმარება შეუთავსებელია შიდა ბაზართან, მან უნდა მოითხოვოს დახმარების სრული ოდენობის დაბრუნება, გაცემის მომენტიდან დარიცხულ პროცენტთან ერთად. კომისიის მიერ განსაზღვრულ პერიოდში შესაბამისმა წევრმა სახელმწიფომ უნდა აცნობოს კომისიას იმ ზომების შესახებ, რომელთა მიღებასაც აპირებს დახმარების სრულად ამოსაღებად (აღდგენისთვის). ვინაიდან არ არსებობს ევროკავშირის ერთიანი ნორმატიული აქტი, რომელიც განსაზღვრავს შეუთავსებელი დახმარების ამოღების კონკრეტულ წესებს, აღდგენის პროცესი ეროვნული კანონმდებლობის საფუძველზე ხორციელდება. ევროკავშირის მართლმსაჯულების სასამართლომ დაადგინა, რომ წევრ სახელმწიფოებს მოეთხოვებათ ყველა საჭირო ნაბიჯის გადადგმა დახმარების დაუყოვნებლივი და ეფექტიანი აღდგენის უზრუნველსაყოფად.