პირდაპირი უცხოური ინვესტიციების რეგულირება გულისხმობს ტრანზაქციების შემოწმებას ეროვნული უსაფრთხოების ან საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვის ინტერესებიდან გამომდინარე. FDI-ის რეგულირების რეჟიმები სულ უფრო ხშირად აწესებენ წინასწარი შეტყობინების ვალდებულებას, თუმცა მარეგულირებლებს შესაძლოა ჰქონდეთ უფლებამოსილება, დაიწყონ ტრანზაქციის შესწავლა მისი განხორციელებამდე ან განხორციელების შემდეგაც. FDI-ის რეგულირების აქცენტები განსხვავდება იურისდიქციების მიხედვით, რაც ასახავს თითოეული ქვეყნის სპეციფიკურ პოლიტიკურ მიზნებს. საინვესტიციო მარეგულირებლების უფლებამოსილებები, როგორც წესი, ფართოა, რაც მათ საშუალებას აძლევს შეაფასონ, გამოიკვლიონ, დაუშვან, გარკვეული პირობებით შეზღუდონ, აკრძალონ ან გააუქმონ ტრანზაქციები, რათა თავიდან აიცილონ საფრთხეები ეროვნული უსაფრთხოებისა და საჯარო პოლიტიკის სხვა საკითხების მიმართ.
ნიდერლანდების მომხმარებელთა და ბაზრის ზედამხედველობის ორგანომ (ACM) გამოსცა Data Act-ის სამოქმედო სახელმძღვანელო, მომხმარებლებისა და პროვაიდერების უფლება-მოვალეობების დასაზუსტებლად. →
2026-10-22ახალი ზელანდიის კონკურენციისა და სამართლიანი ვაჭრობის კომისიამ (NZCC) მიიღო გადაწყვეტილება Mastercard-ისა და Visa-ს კომერციულ საკრედიტო ბარათებზე ინტერჩენჯის საკომისიოების ზედა ზღვარის დაწესების შესახებ →
2026-10-22მომხმარებელთა ომბუდსმენი პოლიციას აცნობებს Racket House ApS-ის შესახებ. →
2026-10-21ბიზნესის, ინოვაციების, მეცნიერებისა და ვაჭრობის დეპარტამენტის მიერ წარდგენილი „კრიტიკული ქიმიკატების მდგრადობის ფონდის“ სუბსიდირების სქემის განხილვა →