სავალდებულო ლიცენზირება ეხება სიტუაციას, როდესაც კომპეტენტურმა ორგანომ შესაძლოა მესამე მხარეს მიანიჭოს ინტელექტუალური საკუთრების უფლების არაექსკლუზიური ლიცენზია გამოგონების დასამზადებლად, გამოსაყენებლად ან გასაყიდად. ამ დროს უფლების მფლობელს უხდება შესაბამისი ანაზღაურება, თუმცა იგი ინარჩუნებს სამართლებრივ უფლებებს ინტელექტუალურ საკუთრებაზე. ამრიგად, სავალდებულო ლიცენზირება წარმოადგენს გამონაკლისს იმ ექსკლუზიური უფლებამოსილებიდან, რომლითაც ჩვეულებრივ სარგებლობს მესაკუთრე. სავალდებულო ლიცენზირების სამართლებრივი საფუძვლები მოცემულია TRIPS-ის შეთანხმებაში, პარიზის კონვენციასა და ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნულ საკანონმდებლო სისტემებში. ვინაიდან სავალდებულო ლიცენზირება გულისხმობს სახელმწიფოს მხრიდან საკუთრების უფლებაში ჩარევას, ამ კონცეფციის ეკონომიკურ და სამართლებრივ შედეგებთან დაკავშირებით განსხვავებული შეხედულებები არსებობს.
კონკურენციის ბიურო შეშფოთებულია, რომ კანადელებს სასურსათო შეთავაზებებს უმალავენ. →
2026-10-01ევროკავშირის მომხმარებელთა უფლებების დაცვის ორგანოები ვიდეო სათამაშო სექტორში ერთობლივ აღსრულების ზომებს იწყებენ. →
2026-09-30SERNAC აკვირდება სუპერმარკეტებს, რათა უზრუნველყოს, რომ ისინი სწორად აწვდიან მომხმარებლებს ინფორმაციას პროდუქციის საბოლოო ფასის შესახებ. →
2026-09-30იტალიის კონკურენციის ეროვნული ორგანოს (AGCM) გაახანგრძლივა იმ პროცედურის დასრულების ვადა, რომელიც გასულ მაისს დაიწყო →